ASUMAN
Bombaların hız kesmeden yağmur gibi düştüğü, çığlıkların ümitsizce göğe yükseldiği ve gözün açık olduğu halde sadece koca bir sis bulutu gördüğün bir şehirde nefes almanın zorluğunu biliyordu Asuman. Ailesinden ve akrabalarından bir çok kişiyi kaybetmiş, bazıları sakat kalmış, yaşayan ama umudu kalmamış çok kişiyi tanıyordu. Bütün bunlara rağmen bir gün her şeyin mutlaka düzeleceğine dair inancı hep vardı. Fırsatı olmasına rağmen ailesini ve doğduğu toprakları terketmemişti. Gerekirse yeniden savaşacak, eli-ayağı tutmayan vatandaşlara yardım edecekti. Evlilik yaşının çoktan gelmiş olmasına rağmen onun evlilik düşünecek bir hayatı yoktu. Babası saldırılarda sağ ayağını kaybetmiş, tedavi edilemediği için mikrop kapıp sağ ayağını da kaybetmişti. Annesi ise aynı saldırılarda göcük altında kalan 2 yaşındaki küçük çocuğunun yasını ve ağlama sesini aklından çıkaramıyordu. Birilerinin erzak bulup bu eve getirmesi gerekirdi. O gün kasvetli havanın doğuşu yeniden başlamıştı. Devasa sis bulutu ne...
